Annesiyle oynamak istemeyen cocuk olur mu?

piamaya

New member
Merhaba
39 aylik bir oglum var. Babasiyla benimle oynadigindan cok daha uzun ve eglenerek oynuyor. Baba varsa evde ben olmusum olmamisim hic fark etmiyor onun icin. Yoksa baba cok guzel oynuyor ama baba tercihidir hep. Bu arada ama eskiden baba da olsa evde beni arardi, arada bir yanimda otur anne derdi, ise giderken beni yollamaz babasiyla olmak istemezdi, hatta babayi sevmiyorum filan derdi. Simdi aralari cok iyi, iyi olmasina ben de seviniyorum ama bazen de kafama takiliyo baglanmamizda bir problem mi var da babayla oynamayi daha cok seviyor diye. Yoksa cocuklar bazen baska biriyle oynarken daha zevk alabiiler mi, normal mi yani? Bi de ben isten dondugumde hic sevinmiyor babasi geldiginde pesinde dolasiyor oyun diye. Gunduz anneanesi ve bakici var, ikisi de benim gibi duygusal ihtiyaclarina karsi cok hassas, yani acaba kendini guvende ve iyi hissettigi, duygusal ihtiyaclari karsilandigi icin mi boyle yapiyor? Soyle bir tablo da anlasilmasin, oglum bana cok duskun son 3 4 aya kadar evden zor cikiyirdum ise giderken, hala arada yapiyir ayrilamiyor ama sorun olmuyor o kadar. Aksamlari gelir sarilir annecik tatlim diye, benden baskasina sarilmaz, en cok anneyi, sonra babayi seviyoru der, bana karsi ofkesi, tepkiselligi yok, genel anlamda mutlu ic dunyasi huzurlu neseli esprili muzur da bir cocuk. Acaba guvenli baglanmamiz tam oldugundan mi rahat? Mesela dun basim agriyo diye gidip yattim, onceden olsa bi arar bakar hatta aglar filandi, hic sallamadi, oyun oynadi babasiyla yani kendini guvende ve mutlu hissettigi icin mi beni aramadi yani nasilsa buralardadir bi yere gitmez guveni mi. Kafam karisti cikamadim isin icinden.
 
Merhaba
39 aylik bir oglum var. Babasiyla benimle oynadigindan cok daha uzun ve eglenerek oynuyor. Baba varsa evde ben olmusum olmamisim hic fark etmiyor onun icin. Yoksa baba cok guzel oynuyor ama baba tercihidir hep. Bu arada ama eskiden baba da olsa evde beni arardi, arada bir yanimda otur anne derdi, ise giderken beni yollamaz babasiyla olmak istemezdi, hatta babayi sevmiyorum filan derdi. Simdi aralari cok iyi, iyi olmasina ben de seviniyorum ama bazen de kafama takiliyo baglanmamizda bir problem mi var da babayla oynamayi daha cok seviyor diye. Yoksa cocuklar bazen baska biriyle oynarken daha zevk alabiiler mi, normal mi yani? Bi de ben isten dondugumde hic sevinmiyor babasi geldiginde pesinde dolasiyor oyun diye. Gunduz anneanesi ve bakici var, ikisi de benim gibi duygusal ihtiyaclarina karsi cok hassas, yani acaba kendini guvende ve iyi hissettigi, duygusal ihtiyaclari karsilandigi icin mi boyle yapiyor? Soyle bir tablo da anlasilmasin, oglum bana cok duskun son 3 4 aya kadar evden zor cikiyirdum ise giderken, hala arada yapiyir ayrilamiyor ama sorun olmuyor o kadar. Aksamlari gelir sarilir annecik tatlim diye, benden baskasina sarilmaz, en cok anneyi, sonra babayi seviyoru der, bana karsi ofkesi, tepkiselligi yok, genel anlamda mutlu ic dunyasi huzurlu neseli esprili muzur da bir cocuk. Acaba guvenli baglanmamiz tam oldugundan mi rahat? Mesela dun basim agriyo diye gidip yattim, onceden olsa bi arar bakar hatta aglar filandi, hic sallamadi, oyun oynadi babasiyla yani kendini guvende ve mutlu hissettigi icin mi beni aramadi yani nasilsa buralardadir bi yere gitmez guveni mi. Kafam karisti cikamadim isin icinden.

Çocuklar 24 aydan sonra güvenli ayrılma dönemine girerlermiş.

48 ay gibi güvenli ayrılma tamamlanırmış.

36-48 ay arası çocuklar bağımsızlık çabalarını iyice belli eder, o kadar ki anneyi istemezlermiş.

Bu, anne artık öğrendim ki ikimiz bir bütün değiliz, verdiğin güven ve emniyet hissi için çok teşekkür ederim, ama artık farkettim ki babam da eğlenceli bir oyun arkadaşı, demek oluyor galiba :)
 
Üst